اصفهون

ای سپاهان، سروری کن بر زمین، چون آسمان در جهان، تا تو ولادتگاه چونین سروی (سنایی)

کاروانسرای مادر شاهی
ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ دی ۱۳۸۸  کلمات کلیدی:

هتل کاروانسرای مادر شاه - نارنجستان اصفهان


این کاروانسرا در فاصله حدود چهل کیلومتری شمال اصفهان و بر سر راه جاده تهران واقع شده است
در بدو ساخت به عنوان دژ نظامی از آن استفاده می شده است و سپس با تغییراتی که در آن صورت گرفت به عنوان کاروانسرا مورد استفاده قرار گرفت
هم اکنون این محل زیبا تحت مالکیت شرکت نارنجستان و زیر نظر سازمان میراث فرهنگی قرار دارد
این شرکت با سرمایه گذاری فراوان شروع به بازسازی و مرمت آنجا نموده و با تجهیز و زیباسازی محل و فضاهای موجود قصد دارد تا از این محل به عنوان هتل کاروانسرا بهره برداری نماید
فضاهای زیبایی در بدو ورود به محل ایجاد شده است ، به عنوان مثال میتوان به این مورد اشاره نمود که از ورودی اول تا ورودی کاروانسرا فاصله ای در حدود دویست متر میباشد که مهمان این مسیر را با کالسکه می بایستی پیموده و وارد کاروانسرا گردد و از امکانات رستوران ، چایخانه سنتی و یا اتاق استفاده نماید
امیدواریم هرچه زودترمراحل تجهیز و بازسازی این هتل کاروانسرا به اتمام برسد و مورد بهره برداری قرار گیرد


منبع : سایت کوشا کیانی و ایمنا


 
پرچم ایران از ابتدا تا حال
ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٦ دی ۱۳۸۸  کلمات کلیدی:

نخستین اشاره در تاریخ اساطیر ایران به وجود پرچم، به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی دهاک(ضحاک) بر میگردد. در آن هنگام کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشانید.

 

فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند و دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواند و بدین سان " درفش کاویان " پدید آمد. نخستین رنگهای پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه ای ویژه بر روی آن وجود داشته باشد. درفش کاویان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاریخ تا پیش از حمله اعراب به ایران، بویژه در زمان ساسانیان و هخامنشیان پرچم ملی و نظامی ایران را درفش کاویان می گفتند، هر چند این درفش کاویانی اساطیری نبوده است.

 

با فتح ایران به دست اعراب - مسلمان، ایرانیان تا دویست سال هیچ درفش یا پرچمی نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملی ایران زمین، یعنی ابومسلم خراسانی و بابک خرم دین دارای پرچم بودند. ابومسلم پرچمی یکسره سیاه رنگ داشت و بابک سرخ رنگ به همین روی بود که طرفداران این دو را سیاه جامگان و سرخ جامگان می خواندند. از آنجائی که علمای اسلام تصویرپردازی و نگارگری را حرام میدانستند تا سالهای مدید هیچ نقش و نگاری از جانداران بر روی درفش ها تصویر نمی شد.

 

نخستین تصویر بر روی پرچم ایران

 

در سال 355 خورشیدی ( 976 میلادی ) که غزنویان، با شکست دادن سامانیان، زمام امور را در دست گرفتند، سلطان محمود غزنوی برای نخستین بار دستور داد نقش یک ماه را بر روی پرچم خود که رنگ زمینه آن یکسره سیاه بود زردوزی کنند. سپس در سال 410 خورشیدی ( 1031 میلادی ) سلطان مسعود غزنوی به انگیزه دلبستگی به شکار شیر دستور داد نقش و نگار یک شیر جایگزین ماه شود و از آن پس هیچگاه تصویر شیر از روی پرچم ملی ایران برداشته نشد تا انقلاب ایران در سال (1979 میلادی).

١) پرچم ایران در زمان کوروش کبیر

 

٢) درفش کاویانی (دوران حکومت کاوه آهنگر)

٣) پرچم دروان حکومت شاه تهماسب

۴) پرچم دوران شاه صفی

۵) نادر شاه

۶) علی قلی شاه

٧) آغا محمد خان قاجار

٨) حکومت محمد شاه قاجار

٩) دوران ناصرالدین شاه

١٠) دوران پهلوی

١١) هم اکنون

این عکس قدمت ٣ رنگ پرچم ایران را نشان می دهد که روی یک دیوار از دوران هخامنشی مانده است و هم اکنون در موزه لوور نگه داری می شود .

 


 
نگاره فروهر
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ دی ۱۳۸۸  کلمات کلیدی:

نیاکان ما از چند هزار سال پیش دریافته بودند که هر انسان زنده از تن، جان، روان، وجدان و فروهر (Fravahr) سرشته شده که پویندگی و بالندگی انسان از کوشش و جوشش آنهاست.فروهر از دو واژهی "فره" به معنی جلو، پیش و "وهر" یا ورتی به معنی برنده و کشنده درست شده است و شاید بتوان گفت از نظر زندگی، فروهر بزرگترین و باارزشترین جزء وجود انسان است ، چون پرتوی از هستی بیپایان اهورامزداست که انسان را بهسوی رسایی رهنما میشود و وظیفهی پیشبری و فرابری، برای انسان به برترین پایهی هستی را داراست. و پس از مرگ با همان پاکی و درستی به اصل خود (اهورامزدا) میپیوندد.

امروزه نگارهی زیر بین زرتشتیان نمایانگر شکل فروهر است و بهعنوان نشانوارهی دین زرتشتی به کار میرود. این نگاره، گذشته ی چندین هزارساله داشته و شبیه آن در جاهای دیگر و نزد قومهای دیگری دیده شده است ولی شکل کنونی آن در کتیبه های هخامنشی بالای سر پادشاهان دیده میشود.

 

این نماد پیشینه چندین هزار ساله دارد. این شکل از شش بخش زیر بوجود آمده است:

سر، دستها، بالها، دایره میان، دامن و دو رشته آویخته. ١- سر: سر فروهر به شکل فردی سالخورده است تا با دیدن آن به یاد داشته باشیم که فروهر افراد سالخورده ما را بهتر راهنمایی می کند و در کارها بایستی با افراد با تجربه مشورت کنیم. ٢- دستهای فروهر به طرف بالا است و نشانگر اینست که همیشه به اهورامزدا توجه داشته باشیم. و در

دست فروهر حلقه ای دیده می شود که حلقه پیمان است. این حلقه نشان احترام به عهد و پیمان است و امروز در دنیا آنرا بصورت حلقه نامزدی و عروسی یعنی پیمان بین دو انسان می بینیم. ٣- بالهای فروهر باز است. و با دیدن آن انسان متوجه پرواز و پیشرفت می شود و به یاد می آورد که فروهر انسان را بسوی پیشرفت و سربلندی راهنماست. هر بال دارای سه بخش است که نشانه اندیشه و گفتار و کردار نیک است. از دیدن این سه بخش این آگاهی القا می شود که هرگونه پیشرفت باید از راه اندیشه و گفتار و کردار نیک انجام گیرد. ۴- دایره میان: دایره خطی است که از هر نقطه آن که حرکت کنیم باز به همان نقطه می رسیم. دایره میان فروهر دایره هستی و نمایانگر بی پایانی روزگار است و می رساند که هر عمل و کرداری که در این زندگی (روی دایره) انجام پذیرد، نیتجه این عمل در همین دنیا به انسان باز می گردد و در جهان دیگر روان نیکوکار از پاداش (= به سرای سرود پیوستن و از روشنی روان  برخوردار شدن) و روان بدکار از پادافره (= تیرگی و ناراحتی و عذاب) برخوردار خواهد شد. ۵- دامن: دامن فروهر از سه بخش بوجود آمده است که نشانه اندیشه و گفتار و کردار بد است. از مشاهده این بخش در می یابیم که بایستی همواره اندیشه، گفتار و کردار بد را به زیر پا بیفکنیم و از آن ها پرهیز کنیم. ۶- د و رشته آویخته: این دو رشته نشانه سپنتامینو ) خوی نیک(و انگره مینو)خوی بد) است که همیشه ممکن است در اندیشه انسان ظاهر

شود. هر مزداپرست وظیفه دارد که خوبی را در اندیشه خود جای دهد و بدی را از خود دور کند.